ഒരു സൂര്യകാന്തി പൂവിന്റെ ഓര്‍മ്മയ്ക്ക്

പതിവുപോലെ അന്നും  അലാറം കൃത്യ സമയത്ത് തന്നെ വിളിച്ചുണര്‍ത്തി ..

എ.സിയുടെ തണുപ്പില്‍ പുതച്ച് മൂടി കുറച്ചുകൂടി കിടന്നുറങ്ങണം എന്നുണ്ട്..

പക്ഷെ ഓഫീസില്‍ പോകണമല്ലോ … ഇനിയും എഴുന്നേല്‍ക്കാന്‍ വൈകിയാല്‍ പരേഷിന്റെ ഫ്ലാറ്റ് വരെയും ഓടേണ്ടി വരും..

മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ എഴുന്നേറ്റു ….

പരേഷിന്റെ കാറിലാണ് ഓഫീസിലേക്കുള്ള യാത്ര… കുളിച്ചൊരുങ്ങി അവിടേക്ക് നടന്നു..

എന്നും കണ്ടു മുട്ടാറുള്ള മുഖങ്ങള്‍ ..

ബാങ്കില്‍ ജോലിചെയ്യുന്ന കുടവയറന്‍ അങ്കിള്‍ …

സുന്ദരിയായ നോര്‍ത്ത് ഇന്ത്യന്‍ ചേച്ചി…

ഒരു കൈക്കുഞ്ഞും ആയി എന്നും ഉന്തുവണ്ടിയില്‍ എനിക്ക് മുന്‍പേ പോകുന്ന മറ്റൊരു ചേച്ചി…

അങ്ങനെ അങ്ങനെ …

     ചൂട് പതിവിലും കൂടുതല്‍ ആണെന്ന് തോന്നു.. 2 മിനിറ്റ് നടന്നപ്പോഴേ വിയര്‍ത്തു തുടങ്ങി…5 മിനിറ്റ് കൂടി നടക്കണം പരേഷിന്റെ ഫ്ലാറ്റ് നു താഴെ എത്താന്‍… ആകെ കൊള്ളുന്ന വെയില്‍ ഈ 7 മിനിറ്റ് യാത്രയില്‍ ആണ്..

എങ്കിലും അത് തന്നെ അസഹനീയമാണ്.. അപ്പോള്‍ പകലന്തിയോളം ഈ പൊരിവെയിലില്‍ ജോലി ചെയ്യുന്നവരെ ഓര്‍ത്താല്‍ ?

മറ്റുള്ളവര്‍ക്കായ് ജീവിച്ച് തീരുന്ന ഇവരെയോക്കെ ആരെങ്ങിലും ഓര്‍ക്കുന്നുണ്ടാകുമോ ? ..

വഴിയരികില്‍ അന്ന് മറ്റൊരു പുതുമുഖത്തെ കൂടി കണ്ടുമുട്ടി…

ഒരു സൂര്യകാന്തി പൂവ്…

ഒരു ഫ്ലാറ്റ്നു താഴെ ആരോ നട്ടു വളര്‍ത്തിയ ചെടിയില്‍ വലിയൊരു സൂര്യകാന്തി പൂവ് വിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു…

അല്പം അതിശയത്തോടെ തന്നെ ഞാന്‍ അതിനെ നോക്കി ..

ഈ കൊടുംചൂടില്‍ എങ്ങനെ ഈ പൂവിരിഞ്ഞു ?

മനസ്സില്‍ ശരിക്കും ഒരു കുളിര്‍മ്മ .. അതിശയം അപ്പോഴും ബാക്കി…

അത്രയും സുന്ദരിയാണ് ആ പൂവ് …

ഇനിയും നോക്കി നിന്നാല്‍ ഓഫീസില്‍ എത്താന്‍ വൈകും… എങ്കിലും ഒരു ഫോട്ടോ എടുക്കണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു…

പക്ഷെ നാളത്തേക്ക് മാറ്റി ഞാന്‍ വീണ്ടും നടന്നു…

യാത്രയില്‍ എന്റെ ചിന്ത ഇപ്പോഴും ആ പൂവിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയായിരുന്നു …

ആരാണ് അത് നാട്ടു വളര്‍ത്തിയത്… ?

ഈ മരുഭൂമിയില്‍ അതിനു ആരാണ് വെള്ളം ഒഴിച്ചത് … ?

അദ്ദേഹം അറിഞ്ഞിരുന്നോ, ചുട്ടു പൊള്ളുന്ന മണലിലും ആ ചെടിയില്‍ ഒരു പൂ വിടരുമെന്ന് ?

അതോ അദ്ദേഹം ആ പൂവിനു പറ്റിയ രീതിയില്‍ ആ മണ്ണിനെ മാറ്റിയെടുക്കുക ആയിരുന്നോ ?

ഏറെ പ്രതീക്ഷകളുമായി  ഒരു ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങിതിരിക്കുന്ന ഏതൊരുവനും ഒരു വലിയ പാഠമായിരുന്നു ആ സൂര്യകാന്തിപ്പൂവും അദ്ദേഹവും … എനിക്കും ;

ഒരു ഉറപ്പുമില്ലാതെ … സാഹചര്യങ്ങള്‍ അനുകൂലമല്ലാതെ … ഒരു ലക്ഷ്യത്തിനായി ഇറങ്ങിത്തിരിക്കുന്ന യാത്ര …

അതുപോലെ തന്നെ ആയിരിക്കുമല്ലോ അദ്ദേഹവും ആ ചെടിനട്ടത്…

ഒരു പുല്‍നാമ്പുപോലും ഇല്ലാത്ത ഒരിടം..

വെള്ളം ഒഴിച്ചു… തളിര്‍ക്കും എന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ …

ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന വെയിലില്‍ എത്രയോ തവണ ആ കുഞ്ഞു ചെടിയും വാടി ഉണങ്ങിയിട്ടുണ്ടാകാം .. എങ്കിലും അയാള്‍ വെള്ളം ഒഴിച്ചു…

ചെടി തളിര്‍ത്തു .. വലുതായി .. നീണ്ട കാത്തിരുപ്പിനോടുവില്‍ ഒരു സുന്ദരിയായ പൂവ്..

പ്രതിസന്ധികള്‍ ഉണ്ടാകുമ്പോള്‍ പലപ്പോഴും നമ്മുടെ ലക്‌ഷ്യം തന്നെ മറന്നേക്കാം… യാത്ര പാതി വഴിയില്‍ ഉപേക്ഷിച്ചേക്കാം … അയാള്‍ ആ പരിശ്രമം പാതി വഴിയില്‍ ഉപേക്ഷിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍?

പല ദിവസവും എന്റെ യാത്രയില്‍ ഊര്‍ജ്ജം പകരാന്‍ ആ സൂര്യകാന്തി പൂവില്ലാതാകുമായിരുന്നു ..

മറ്റൊരു ദിവസത്തെ യാത്രയില്‍ കണ്ടത് ആരോ.. ചെടിയോടെ അതിനെ പിഴുതു കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു …

അങ്ങനെ ഒരു ചെടി അവിടെ നിന്നിരുന്നു എന്ന് പോലും തിരിച്ചറിയാത്തവണ്ണം …

അതും എനിക്ക് മറ്റൊരു പാഠമായിരുന്നു….

 

Thank you for reading malayalam blogs Kalappadan